Intymnie / Intimate with self

I n t y m n i e

Gdybym wierzyła w ołtarze

uniosłabym to życie

i umieściła je tam

Lecz życie to strumien wody

co płynie nurtem tętnic i żył,

To, co święte, jest tutaj wszędzie.

Jedyne, co mogę zrobić

dać chwilkę czasu

rozejrzeć się

docenić

pozwolić

by słowa popłynęły z tego serca 

jak fala kolibrów

Zajęło parę ładnych lat

parę dramatów

kilka głębszych ran i blizn

by przestać szukać na zewnątrz

zostawić wszystkich w spokoju

i naprawdę zamieszkać w środku,

zadomowić się w swoich kolorach, cieniach i światłach. 

Strumien życia płynie jak potok 

powoli zmiękczając 

twarde tkanki umysłu

poddając się coraz głębiej rytmowi

w którym bije to serce

Nie da się już nie pamiętać 

że każdy moment to kropla Życia

migoce w dłoniach 

mieni się u stóp

zmienia się 

w każdym mgnieniu oka

Ból opłukał mnie

odnawiając czystość spojrzenia

że życie jest błogosławieństwem

przywrócił starą jak świat praktykę Obecności 

zmiótł z przestrzeni wszystko, co zbędne

kompulsywne działania, fantazje, narzekanie, wszystko zniknęło naraz. 

W uważności

w wewnętrznej ciszy

siadamy na obrzeżu teraźniejszości

czujnie zwracamy się 

w stronę doznań płynących z ciała

w stronę chmur i horyzontów umysłu 

do rwących emocji

które chcą zgarnąć w kolejną podróż, już.

Słuchaj

Słuchaj i patrz -

nie reaguj.

Nie uciekaj 

nie walcz

nie opieraj się

nie zaciskaj

wiesz, że to nie działa

próbowałaś tyle razy 

Ta lekcja to

zmięknij

 zmięknij jeszcze bardziej 

przyjmij

obejmij

I pozwól. 

Potrafimy objąć o nieba więcej

niż nam się wydaje.

Głęboka pokora bycia w ciele

przejmująca żywotność w samym centrum doznań.

Czasem mięśnie zaciskają się, jakby gdzieś blisko było zagrożenie

gdy nie ma żadnego. 

Wspomnienie.

Impuls, odgrywany przez ciało

jak zacięta płyta.

Osobowość

jak trochę zużyta narracja 

powtarza się bezustannie

odnawia się i trwa. 

Obracając się siłą rozpędu

w głębi duszy czeka tylko na momentum 

by wydostać się z przymusu powtarzania

z tego pędu

 i popędu

Przychodzi w taka chwila

że wiem

to już się przetarło

skończyło

już tutaj nie pasuje

Wtedy poddaję się

ściągam kolejne warstwy, maski

pozwalam światu-światłu wniknąć 

we wszystkie komórki

celebrować na granicy szaleństwa

świętować na granicy możliwości

*

Żyjemy jakbyśmy mieli spędzić tu wieczność - nudzimy się, frustrujemy, żałujemy, narzekamy nie ryzykujemy 

A mamy tylko te momenty

krople wody

drobne klejnoty

pełnia Życia 

w kołysce każdej z twoich dłoni. 

*listopad 2021

I n t i m a t e   w i t h  s e l f 

If there was an altar
I would lift this life and place it there.

But life is a stream of water
flowing through my veins 
and the sacred is found everywhere.

So all I can do is take my time to feel and praise,
let the words fly out of this heart 
like colibri, hummingbirds. 

It took some years, some drama, 
some wounds that are still aching and a few scars
to stop looking around
to leave everyone at peace, leave behind
and truly move within
inhabit my colours, my shadows and the light.

The stream of life is like a river, flowing relentlessly 
to soften thick tissue of the mind
to surrender ever-deeper this heart.

It’s hard not to remember now
that each moment is a drop full of life 
glimmering at my feet and in my hands
changing in the blink of an eye.

The pain washed me over and over again, blessing anew.
Brought the practice of presence
deepened intimacy with the self.

Forced me to quit all at once
the doing, the obsessing, the missing 
all disappeared at a glance.
A silent one sits on the edge of the present moment,
ever-alert as she turns towards
the feelings in the body
the clouds of the mind
the river of emotions, wanting to take her on another ride.

Listen-listen, don’t react.
You know you cannot fight, cannot resist and cannot contract. 
It won’t work; you tried too many times.

The teaching is to soften ever-more.
Accept, embrace and allow.

Human endurance is glorious. 
We can contain so much more than we dream about.

Utter humility of being embodied
such aliveness in the midst of the pain.

Muscles contract as if there was a threat
when there is none. 

A memory. 

An impulse that’a been played by the body over and over again.

Personality seems to be but an worn out narrative 

repeated continously to reinforce itself

a turning wheel dreaming to come out of its momentum

of its urge.
There comes a point when it has no use anymore

it just doesn’t fit anywhere.

I laugh, grateful for the moments 

when I'm ready to surrender 

and tear off the masks.

Let the light shine through.
Celebrate on the edge of sanity.
Celebrate to the edge of possibility.

We live as if we had eternity 
(we get bored, get frustrated, we don’t take courage, we regret, we complain...)\

Yet we only have these moments.
Drops of water.
Tiny gems.
Full-power experience in the cradle of your hand.

*November 2021