Geometria Utraty

 

Ile razy rodzimy się i umieramy w ciągu jednego życia? 

Każde rozstanie jest jak mała śmierć

z każdą stratą odchodzi cząsteczka ciebie  

fragment aury się odłącza 

coś się dematerializuje 

ulatnia

zostaje tam wyrwa 

wklęsła święta przestrzeń

pusta kołyska 

Miejsce które dotąd było pełne - choć nawet o tym nie wiedziałaś - nagle staje się puste 

wrażliwe

pojawia się tam brak 

Jak goją się takie rany? 

Jak tego dotknąć 

i czy ta ręka jest wystarczająco delikatna 

by jej dotyk koił zamiast powiększać ból 

Jak to polizać i jak często potrzeba 

Czy mòj własny język do tego wystarczy 

Jak z tym wyjść z domu

pokazać się światu 

prowadzić warsztaty 

Wędruję teraz po wszystkich planszach  

z pustą kołyską w moim ciele 

znów jest więcej ciszy 

i częściej chodzę sama 

lecz kawałek ciebie wszedł mi pod skórę 

zapisał się gdzieś w tkance

Zostawiam z ciebie to, co celebruję,

A to, co chcę by zostało mi po tobie -

inkorporuję 

Uczę się od ciebie tak głęboko, 

że sama się tym staję - 

wtedy wiem że żyjesz we mnie na wieczność 

i nasza relacja dopełniła swój doskonały cykl

Jak dobrze że mamy siebie nawzajem

ze spotykają się nasze galaktyki

przenikają mikrokosmosy 

że tłumaczymy sobie nawzajem światy 

z mojego języka na twój,

twoje nuty na moje półnuty 

Nasze relacje - 

te miejsca gdzie z dwóch osób tworzą się trzecie światy 

czasem zmaterializowane 

często czysto energetyczne 

Każde spotkanie 

przekształca mnie w nowe stworzenie

użyźnia ziemię

przemienia granice 

Teraz, przykucnięta na skraju serca, piszę 

patrząc raz za siebie 

raz przed siebie 

z wdechem w dòł, w ziemię, co mnie ukorzenia, trzyma 

z wydechem w górę 

w kosmos który znow oferuje nieskonczość